เรื่องย่อ “มณีสวาท” วันที่ 5 มีนาคม 2556

เรื่องย่อ "มณีสวาท" วันที่ 5 มีนาคม 2556เรื่องย่อ “มณีสวาท” วันที่ 5 มีนาคม 2556วันนี้ทางเว็บ jobsparttimebkk ก็มี เรื่องย่อ “มณีสวาท” วันที่ 5 มีนาคม 2556 มาให้อ่านกันเช่นเคยค่ะ สำหรับคนที่ชอบดูละครวันนี้ก็มีเรื่องย่อมาให้อ่านกัน ด้านล่างค่ะ

 เรื่องย่อ “มณีสวาท” วันที่ 5 มีนาคม 2556


“ทำไมเจ้าไม่ปล่อยให้ผมตาย ผมจะได้พิสูจน์ว่าผมรักเจ้า และพร้อมจะอยู่กับเจ้าชั่วกัลปาวสาน”

“ถ้าเราทำเช่นนั้น ก็เท่ากับว่าเราทำร้ายหัวใจของเราไปด้วย ท่านรู้ไหมภุชคินทร์ว่า การฆ่าตัวตายคือการทำบาปอย่างมหันต์ และท่านจะต้องเวียนว่ายในการฆ่าตัวตายนับชาติไม่ถ้วน เราทนเห็นผู้ที่เรารักทุกข์ทรมานอย่างนั้นไม่ได้”

“แต่ผมพร้อม…พร้อมที่จะเผชิญทุกอย่าง ขอเพียงให้ผมได้อยู่กับเจ้า”

“การที่ได้ท่านมา แต่ต้องทนเห็นท่านฆ่าตัวตายทุกภพชาติ เราไม่ปรารถนา เพื่อความรักที่งดงามของเรา…เรารอได้ ไม่ว่ามันจะนานซักแค่ไหน รับปากกับเรา…อย่าทำเช่นนี้อีกภุชคินทร์”

“ผมอยากไปอยู่กับเจ้า เพื่อทดแทนความรัก ทดแทนเวลาที่เราจากกัน”

“เวลาจะยาวนานแค่ไหน เราจะไม่ทรมานเลย ถ้ารู้ว่าหัวใจเรายังมั่นรักต่อกัน”

“ครับเจ้า…ตราบใดที่หัวใจเรายังรักมั่นต่อกัน ไม่ว่าจะภพชาติไหน เราจะกลับมาอยู่เคียงคู่กัน”

“และถ้าเรายังเป็นนาคเทวีอยู่อย่างนี้ล่ะ”

“ผมจะขอกลับไปเป็นพญานาคา เพื่อครองรักกับเจ้าชั่วนิรันดร”

ทันใดนั้นเองสายฟ้าก็ฟาดเปรี้ยงลงมาเหมือนรับรู้คำสัตย์สาบานที่ถูกถอดของ ภุชคินทร์ อุรคายิ้มทั้งน้ำตาเพราะบัดนี้การรอคอยที่ยาวนานได้สิ้นสุดลงแล้ว เจ้าอุรคาร่ำไห้กอดภุชคินทร์

“การรอคอยของเราสิ้นสุดลง ท่านถอนคำสาบานแล้ว”

“ถ้ากายหยาบนี้สิ้นสุด ผมขอกลับไปเป็นพญานาค เพื่อการรอคอยของเราได้สิ้นสุดอย่างแท้จริง”

“ข้าตื้นตันใจเหลือเกินภุชคินทร์”แล้วทั้งสองก็โผกอดกันแน่น พะนอฤดีจ้องมองตาไม่กะพริบ

“เจ้าอุรคาไม่ใช่คน…เจ้าอุรคาไม่ใช่คน”

ว่าแล้วพะนอฤดีก็ถลันวิ่งตรงไปในน้ำ พลางตะโกนเสียงดังลั่น

“เค้าไม่ใช่คน อย่าไปยุ่งกับเค้านะคะพี่ชาย”

พลันปรากฏมวลน้ำขนาดใหญ่พุ่งขึ้นมาจากท้องน้ำ สูงท่วมกลบบังร่างของภุชคินทร์และเจ้าอุรคา แต่เมื่อมวลน้ำลดลง พะนอฤดีก็แทบสิ้นสติเมื่อเห็นพญานาคสองตนแหวกว่ายเล่นเหนือผิวน้ำ พะนอฤดีอ้าปากค้าง ช็อกหมดสติลงตรงนั้น

ตอนที่ 20

นาถสุดาหายตัวไปไม่มีใครติดต่อได้ แม้แต่สุบรรณ พ.อ.นรินทร์ และไพศิษฐ์ต่างร้อนใจ เฝ้ารอการติดต่อกลับมาของเธออย่างเป็นห่วง… กระทั่งเช้าทุกคนจึงได้รู้ว่านาถสุดาหายตัวไป นาถสุดาตื่นขึ้นมาในบ้านร้างแห่งหนึ่ง เธอถูกจับพันธนาการไว้ด้วยโซ่ตรวน เพื่อไม่ให้หนีไปไหน อำนาจยืนมองด้วยความสะใจ

นาถสุดากระถดตัวออกด้วยความกลัว แล้วลุกขึ้นวิ่งหนี แต่ต้องร้องโอ๊ยขึ้นมาสุดเสียง เมื่อร่างกายถูกกระชากด้วยโซ่ตรวนเส้นใหญ่

“ปล่อยฉันไปเถอะนะ…ปล่อยฉัน”

“ถ้าคุณพูดแค่ประโยคเดียว แล้วผมยอมปล่อยคุณไป ผมคงบ้า”

“แล้วแกจับฉันไปทำไม ถ้าพี่สุบรรณรู้…เค้าไม่มีทางปล่อยแกไปแน่”

“นั่นเป็นการคาดการณ์ของคุณ ความจริงนายจะต้องขอบใจผม เพราะในที่สุดผมก็หาวิธีล่อผู้กองไพศิษฐ์มาที่นี่ได้”

“หมายความว่ายังไง”

อำนาจแสยะยิ้มไม่ตอบ แล้วหันไปหยิบมือถือของนาถสุดาขึ้นมาโทรฯหาไพศิษฐ์…เวลานั้น ไพศิษฐ์มาหาสุบรรณที่บ้านพอดี เพราะนาถสุดาติดต่อไปหาสุบรรณเป็นเบอร์สุดท้าย เขาจึงมาขอตรวจค้น เป็นจังหวะเดียวกับที่อำนาจโทรฯมาพอดี ไพศิษฐ์เห็นเป็นเบอร์นาถสุดาก็รีบรับสาย ได้ยินเสียงแฟนสาวร้องให้ช่วย ก็ตกใจ สุบรรณได้ยินไพศิษฐ์คุยกับนาถสุดา รีบแย่งมือถือไปคุย พออำนาจได้ยินเสียงสุบรรณก็ตกใจ รีบตัดสายแล้วปิดมือถือทันที…

อำนาจติดต่อมาหาสุบรรณ และบอกว่าไพศิษฐ์แอบเข้าไปในห้องลับ และรู้ความลับของเขาแล้ว สุบรรณโกรธไพศิษฐ์มาก แต่จะทำอะไรตอนนี้ไม่ได้เพราะเป็นห่วงน้องสาว จึงตามติดไพศิษฐ์และลูกน้อง เมื่อเขาตรวจพบสัญญาณโทรศัพท์ของอำนาจว่าอยู่แถวหนองจอก ทั้งหมดจึงรีบเดินทางไปที่นั่น

พ.อ.นรินทร์ใช้สมาธิมองหาที่ซ่อนตัวของลูกสาว จนมองเห็นเงาราง ๆ ว่า เธอถูกจับตัวไปไว้ในบ้านร้างหลังหนึ่ง ไพศิษฐ์จึงรีบพาลูกน้องไปตรวจค้น แต่ก็ช้าไป เพราะอำนาจได้พาตัวนาถสุดาออกไปก่อนหน้านั้นไม่นานเท่าไหร่ มีแต่ร่องรอยว่านาถสุดาถูกจับตัวมาไว้ที่นี่และมีการต่อสู้กัน

“มันพานาถหนีไปแล้ว”

“มันไปไหนของมัน ติดต่อนาถอีกทีเร็ว” สุบรรณหงุดหงิด

ไพศิษฐ์โทรฯหานาถสุดา แต่ติดต่อไม่ได้เพราะอำนาจปิดมือถือ

“เหมือนมันจงใจหลอกล่อให้เรามาที่นี่” พ.อ.นรินทร์เปรยขึ้น

สุบรรณนึกถึงคำพูดของอำนาจขึ้นมา

“ผู้กองไพศิษฐ์ ลอบเข้าไปในคฤหาสน์ของนาย มันรู้ความลับของนาย และตอนนี้ผมกำลังรอจัดการมันอยู่ครับนาย”

สุบรรณหันไปมองไพศิษฐ์ ดวงตาเปล่งประกายวาววามเหมือนจะรู้

“ทำทุกวิถีทางหาให้ได้ว่าตอนนี้ นาถอยู่ที่ไหน” สุบรรณสั่งเสียงเข้ม

ขณะที่อำนาจพานาถสุดาหลบอยู่ที่โรงงานป่นกระดูกเพื่อเอาไปทำอาหารสัตว์ของ สุบรรณนาถสุดาอึ้งเมื่อรู้ว่าสุบรรณเป็นเจ้าของสถานที่แบบนี้ด้วย

“ทำไมฉันไม่เคยรู้”

“หลายสิ่งที่เกี่ยวกับท่านสุบรรณ คุณนาถก็ไม่ได้รู้…แต่ไหน ๆ คุณก็มาที่นี่แล้ว ผมจะบอกให้รู้ก็แล้วกัน…ที่นี่ไม่ได้มีแค่กระดูกของสัตว์ แต่มันเคยมีกระดูกของคนรวมอยู่ด้วย”

ที่มา: เดลินิวส์

This entry was posted in บันเทิง and tagged , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s