เรื่องย่อ “พรพรหมอลเวง” วันที่ 3 มีนาคม 2556

 เรื่องย่อ "พรพรหมอลเวง" วันที่ 3 มีนาคม 2556

วันนี้ทางเว็บ jobsparttimebkk มีเรื่องย่อ ละคร เรื่อง พรพรหมอลเวง วันที่ 3 มีนาคม 2556 มาให้อ่านกันเหมือนเดิมค่ะ ว่าตอนจบเรือง พรพรหมอลเวง จะเป็นยังไง อ่านด้านล่างค่ะ

เรื่องย่อ “พรพรหมอลเวง” วันที่ 3 มีนาคม 2556

“คุณตันหยงมีอะไรหรือคะ”

“หยงอยากฝากลาหมอวีด้วย หยงจะกลับกรุงเทพฯค่ะ”

“ทำไมจะรีบกลับล่ะคะ อยู่ช่วยกันก่อนสิ”

“หยงคิดว่า หยงไม่เหมาะหรอกค่ะ คุณหมอหนึ่งต่างหากที่เหมาะกับหมอวีมากกว่า”

“อะไรทำให้คุณคิดแบบนั้น”

ตันหยงนิ่งไม่ตอบ หมอหนึ่งแอบถอนหายใจ

“เอาเป็นว่าคุณหยงอย่าเพิ่งไปเลยนะคะ หนึ่งขอร้อง ยังไงก็ต้องอยู่ช่วยกันก่อน”

หมอหนึ่งพูดจบก็เดินหนีไปทันที ตันหยงมองตามงง ๆ

เช้าวันใหม่ ปฐวีเดินมาส่งหมอหนึ่งขึ้นรถ “ผมคงคิดถึงหนึ่ง”

“วีพูดให้หนึ่งดีใจใช่มั้ยคะ”

“เปล่าครับ ผมพูดจากใจ”

หมอหนึ่งมองหน้าปฐวีแล้วยิ้ม “วีน่ารักกับหนึ่งเสมอเลย”

“ก็หนึ่งเป็นเพื่อนที่ดีของผม แล้วเจอกันที่กรุงเทพฯนะครับ”

“ถ้าวีกลับถึงกรุงเทพฯเมื่อไหร่ เราต้องได้เจอกันแน่นอนอยู่แล้ว อย่าลืมใช้โอกาสนี้ให้ดีที่สุดนะคะ”

“ขอบคุณหนึ่ง ที่เข้าใจผม”

ทั้งสองมองเข้าใจกัน หมอหนึ่งกางมือเข้ากอดปฐวี ปฐวีกอดตอบแบบเพื่อนเข้าใจกัน ระหว่างทาง หมอหนึ่งอดคิดถึงเรื่องที่เคยคุยกับปฐวีเมื่อตอนเดินทางมาทำงานเป็นหมออาสา ใหม่ ๆ ไม่ได้

“หนึ่งทราบข่าวจากคุณพิราม ว่าเค้ากำลังจะแต่งงาน วีเศร้าเรื่องนี้ใช่มั้ยคะ แล้วที่วีหนีมาที่นี่ ก็เพราะเรื่องนี้ใช่มั้ยคะ”

“ผมไม่ได้หนีมานะหนึ่ง ผมอยากมาจริง ๆ”

“หนึ่งเข้าใจผิดเอง ที่พูดกับคุณตันหยงไป ว่าขอให้คืนวีกลับมา หนึ่งเข้าใจผิดว่าวีจะหันมารักหนึ่งได้ แต่…มันไม่มีวันใช่มั้ยคะ”

“หนึ่ง ผมขอโทษ”

“วีไม่ผิดหรอกค่ะ หนึ่งผิดเอง ที่ไม่สามารถเอาชนะใจวีได้ หนึ่งรู้ว่าวีรักหนึ่งแค่เพื่อน ต่อไปนี้หนึ่งจะมองวีแบบเพื่อน และหนึ่งจะเป็นเพื่อนที่ดีของวีตลอดไป หนึ่งสัญญา”

ตันหยงแปลกใจมากที่วันนี้ไม่เห็นหมอหนึ่งที่อนามัย แต่พอจะอ้าปากถาม ปฐวีก็รีบตัดบทดึงตัวตันหยงให้มาช่วยหยิบเครื่องมือแพทย์ให้ จนกระทั่งถึงเวลาพักกลางวัน ตันหยงถามหาหมอหนึ่งอีก แต่ปฐวีก็ไม่ตอบ พาตันหยงไปทานข้าวด้วยกัน ตันหยงแอบมองปฐวีเหมือนอยากจะพูดด้วย ปฐวีก้มหน้าก้มตาทานข้าว พอทานเสร็จก็เดินหนีกลับไปอนามัยทันที ตันหยงได้แต่มองตามตาค้าง

วันนี้คนไข้หมดเร็ว ปฐวีได้เลิกงานเร็วกว่าปกติ ตันหยงรีบเก็บข้าวของวิ่งตามปฐวีไป

“น้าวีคะ…น้าวี รอก่อน”

ปฐวีชะงัก ค่อย ๆ หันมามองตันหยงนิ่ง “หยุดเรียกผมว่าน้าวีซะที ผมไม่ใช่น้าวีของคุณ คุณมีอะไร หรืออยากมาบอกลาผม”

“ไม่ใช่นะคะ หยงมาที่นี่ เพื่อมาพบคุณ หยงอยากคุยกับคุณค่ะ”

“คุยเรื่องอะไร เรายังต้องคุยอะไรกันอีก”

“ให้โอกาสหยงพูดซักครั้งนะคะ ถ้าหยงพูดจบแล้วน้าวี เอ่อ คุณไม่ให้อภัยหยงก็จะไป”

“เพื่ออะไร คุณกำลังจะแต่งงานไม่ใช่หรือ”

ตันหยงส่ายหน้า

“ทำไม แล้วทำไมไม่แต่งงาน คุณมาที่นี่ทำไม”

ตันหยงอึดอัด ส่งสมุดบันทึกให้ปฐวี “หยงมาเพราะนี่”

“นี่ของผม มันไปอยู่กับคุณได้ยังไง ไอ้เจ้าวิน”

“หยงกลับมาเพราะ หยงรู้สึกแบบเดียวกับคุณ แต่ถ้าคุณไม่รู้สึกอย่างที่เขียนไว้ในสมุดนี้ หยงก็จะกลับไป”

ตันหยงหันหลังกลับ ปฐวีคว้าแขนไว้

“เดี๋ยวก่อน อย่าเพิ่งไป คุณยังไม่ได้ตอบว่า ทำไมคุณถึงไม่แต่งงาน”

“เพราะหยงต้องแต่งงานกับคนที่หยงรักเท่านั้น หยงไม่ได้รักพิราม แต่หยงรักน้าวี รู้มั้ยคะ หยงรักน้าวี”

“ผมรู้แล้ว”

“อะไรนะ คุณทราบเรื่องหมดแล้วหรือ”

“คุณพิรามบอกผมแล้ว”

“พิราม พิรามบอกคุณได้ไง น้าวี บอกมาเดี๋ยวนี้นะ น้าวีคุยอะไรกับพิราม”

เวลาเดียวกันนั้นเอง ที่ห้องทำงานของพิราม พิรามกำลังเก็บเอกสารบนโต๊ะใส่กระเป๋า นุชเดินเข้ามาในห้องพร้อมแฟ้ม

“เอกสารที่ให้เตรียมค่ะ ทำไมคุณพิรามถึงเดินทางก่อนกำหนดล่ะคะ”

“ผมเปลี่ยนแผนนิดหน่อย”

นุชเดินออกจากห้องไป พิราม หยิบรูปตันหยง ขึ้นมาดู

“ขอให้คุณมีความสุขนะครับ หยง หมอปฐวีคงดูแลคุณเป็นอย่างดี”

“งั้นก็หมายความว่า…คุณรู้ทุกอย่างก่อนแล้ว แล้วคุณบังคับให้หยงพูดทำไม”

“ผมอยากฟังจากปากของคุณเอง ว่าคุณรักผม”

“คุณตั้งใจจะแกล้งหยงใช่มั้ย”

“เปล่า ผมไม่ได้ตั้งใจแบบนั้น แต่มันเลยไปนิดนึง”

“น้าวีนะ แกล้งหยง แล้วหมอหนึ่งล่ะคะ หมอหนึ่งรักคุณมากนะคะ”

“แล้วคุณล่ะ คุณบอกว่ามาที่นี่อยากบอกอะไรกับผม ตอนนี้ทำไมไม่บอก”

“หยงคิดถึงหมอวีค่ะ คิดถึงมากด้วย”

“จริงหรือ แล้วรักมากด้วยรึเปล่า”

ตันหยงเขิน ปฐวีดึงตันหยงมากอดไว้ จู่ ๆ นาวินกับสุดนภาก็โผล่พรวดเข้ามาขัดจังหวะ ปฐวีทำโมโหกลบเกลื่อน นาวินกับสุดนภาช่วยกันล้อเลียนคำพูดในสมุดบันทึก ปฐวีอ้าปากค้าง เขิน รีบจูงตันหยงเดินหนี นาวินจูงสุดนภาตาม สองคนวิ่งหนี อีกสองคนเลยวิ่งตาม

กลับมาถึงกรุงเทพฯ นาวินเรียกสุดนภามาพบที่ห้องทำงาน สุดนภาแปลกใจมากที่เห็นนาวินทำท่าจริงจัง

“เรียกชั้นมามีธุระอะไร”

“อ่านดู คุณมีความเห็นว่ายังไง”

สุดนภารับแฟ้มจากนาวินมาเปิดอ่านดูแบบงง ๆ ซักพักหญิงสาวก็ค่อย ๆ ยิ้มออกมาเมื่อเห็นข้อความในแฟ้ม “คุณพร้อมจะแต่งงานกับผมหรือยังครับ คุณบี๋”

“ถ้ายิ้มหรือโวยวายแสดงว่าโอเค”

“บ้า ๆ ๆ ๆ”

“งั้นแสดงว่าโอเคใช่มั้ย” นาวินลุกขึ้นยิ้มส่งช่อดอกไม้ช็อกโกแลตให้ “เห็นมั้ยผมรู้ใจคุณแล้ว แต่งเมื่อไหร่ดี”

“ให้คู่นั้นเค้าแต่งก่อนแล้วกัน เราสังเกตการณ์ไปก่อน”

“ก็ได้”

สุดนภายิ้มเขิน นาวินทำเนียนหอมแก้ม

ตันหยงกับปฐวีเดินจับมือกันเดินอยู่ท่ามกลางบรรยากาศสวย ๆ

“ผมมีความสุขที่สุดเลยรู้มั้ย และผมมีความลับจะบอก”

“อะไรหรือคะ”

“เชื่อมั้ยผมตกหลุมรักคุณตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็น รู้มั้ย ผมสับสนมากคิดว่าเป็นโรคจิต เพราะหลงรักหลานตัวเอง แต่พอรู้ความจริงว่า คุณคือตันหยงในร่างน้องเมย์ ผมแทบบ้า”

“คงเป็นพรหมลิขิตที่ทำให้เราสองคนมาพบกัน”

“และมารักกัน ผมดีใจที่เรามีวันนี้ด้วยกัน”

“หยงก็ดีใจค่ะ”

ปฐวีค่อย ๆ บรรจงจูบหน้าผากตันหยง “แต่งงานกับผมนะ”

“ตกลงค่ะ”

ปฐวีหอมแก้มตันหยง แล้วดึงมากอดอย่างรักใคร่

จบบริบูรณ์

This entry was posted in บันเทิง and tagged , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s